Authenticiteit is een hot topic. En dat is goed, want het is belangrijk om een unieke expressie te zijn als mens, vooral in deze tijd van social media en AI. Zelf heb ik altijd nagestreefd om mezelf te zijn, mijn hart te volgen, mijn waarheid te leven en te spreken.
Wat ik daarin lange tijd heb gemist, is het bewustzijn van de impact die ik heb op anderen.
Hoe vaak gaan we voorbij aan de impact die we hebben op een ander? Wanneer we authentiek zijn in onze woorden, acties of juist het uitblijven daarvan — staan we dan stil bij de impact die het op onze omgeving heeft? Want elke beweging die we maken — authentiek of niet — creëert impact.
En dat brengt me bij de relatie tussen intentie en impact. Onlosmakelijk met elkaar verbonden en toch twee losstaande ervaringen. Bij mij persoonlijk heeft bewustzijn van intentie al lange tijd een belangrijke plek, in mijn werk als coach, maar ook in mijn persoonlijke relaties: met welke intentie benader ik iemand of reik ik uit? Met welke intentie spreek ik? Met welke intentie luister ik? Met welke intentie raak ik iemand aan?
Maar als het ging om impact, keek ik eerlijk gezegd vaak de andere kant op.
Sterker nog, ik stond er regelmatig niet echt voor open om te luisteren wanneer iemand impact met me deelde. Want mijn intentie was toch goed?
Nu kan ik zien: hoe liefdevol mijn intentie ook is, de impact die het op een ander heeft kan heel anders uitpakken.
Deze vraag is daarom zo krachtig: wat is de impact op jou?
En vervolgens minstens zo belangrijk — en iets wat ik zelf echt heb moeten leren — kan ik het open ontvangen zonder in de verdediging te schieten?
Wanneer we met onze onverdeelde aandacht kunnen luisteren, met onze zintuigen en ons hart open, afgestemd op de ander, creëren we een veilige ruimte waarin iemand zichzelf vrij kan uiten en daadwerkelijk ontvangen kan worden. Een ruimte die uitnodigt om kwetsbare en verborgen ervaringen te delen.
Want ‘sharing impact’ is moedig. Zeker als we weten dat de ander geen slechte bedoelingen had. Maar als we de impact niet delen, ontnemen we de ander de kans om te leren hoe hun gedrag — of juist het uitblijven daarvan — ons beïnvloedt. In zekere zin onthouden we mensen ook de kans om ons beter te leren kennen.
De meeste mensen — op een paar uitzonderingen na — hebben niet de intentie om anderen kwaad te doen. Ze zijn niet van plan iemand te kwetsen of schade toe te brengen. Maar soms is het effect van wat we doen wél dat anderen zich gekwetst, verraden of benadeeld voelen, of dat vertrouwen beschadigd raakt.
Het mooie van het delen van impact is dat het weggaat van ‘wie deed wat bij wie’ en simpelweg zegt: “Dit is wat er gebeurde en dit is wat het met mij deed.” Zo nemen we eigenaarschap over onze eigen ervaring. Het haalt ons ook weg uit discussies over wat er wel of niet gebeurd is, omdat niemand jouw ervaring kan ontkennen.
Iemand die impact deelt, neemt daarmee een risico. Bijvoorbeeld: “Toen jij zonder gedag te zeggen wegging op mijn verjaardag, voelde ik me gekwetst en verward.”
Dat is moedig om te delen. Maar wat er vaak gebeurt, is dat de ander snel reageert met:
“Sorry, ik bedoelde je niet te kwetsen, ik wilde je gewoon niet storen.”
Dat kan waar zijn. Maar door meteen je intentie te benadrukken, verschuift de aandacht weg van de impact. En precies daar gaat het mis.
Ik heb dit zelf ook vaak gedaan. Vanuit een reflex om uit te leggen, te verzachten, mezelf te beschermen.
Maar wat er eigenlijk gebeurt, is dat je de ervaring van de ander niet volledig erkent.
Impact en intentie staan los van elkaar. Jij had misschien niet de bedoeling mij te kwetsen, maar het effect is er wel. Idealiter gebeurt er ongeveer het volgende: ik deel de impact, jij voelt dat dat ongemakkelijk is, maar je blijft aanwezig en reageert bijvoorbeeld met: “Ik snap dat je je zo voelt, dat is echt rot. Het spijt me dat ik dat heb gedaan. Dank je dat je het met me deelt — ik ga hier iets mee doen.”
Op deze manier erken je de ervaring van de ander. Je schiet niet in de verdediging, maar laat zien dat je het begrijpt en dat je gedrag zult aanpassen. Een echte verontschuldiging blijkt uit daden: het de volgende keer anders doen.
En ja — dat betekent soms dat je moet wachten tot die kans zich weer voordoet. Dat kan ongemakkelijk zijn.
Dus als iemand je vertelt wat jouw impact op hen was, vertraag even. Adem. Besef dat een deel van je ego — dat zichzelf ziet als een goed mens — geraakt kan worden. Dit gaat er niet om dat je slecht bent, maar dat je mens bent en invloed hebt op anderen.
Er liggen veel kansen om elkaar echt te zien en te begrijpen in dit verschil tussen intentie en impact. Een vuistregel die daarbij kan helpen is de volgende:
Ga uit van goede intenties. Kijk door de ogen van liefde. Als iemand een negatieve impact op mij heeft, neem ik aan dat er sprake is van een misverstand, gebrek aan informatie, onduidelijkheid of een verkeerde inschatting — maar niet van opzettelijke schade.
En juist die aanname maakt het makkelijker om de impact wél te delen, zonder verwijt.
En soms gaat het mis tussen intentie en impact. Sommige mensen hebben simpelweg nooit geleerd hoe ze naar impact moeten luisteren — daar was ik er één van. Wanneer iemand niet begrijpt dat je zonder beschuldiging impact kunt delen, worden ze snel defensief. En dat is precies waarom veel mensen het gesprek vermijden.
Dat is jammer, want als er echt geluisterd wordt, kan dat juist leiden tot meer verbinding in de relatie.
Dus wacht niet tot het comfortabel voelt om je impact te delen — dat moment komt meestal niet. Doe het toch.
Het is spannend, maar vaak pakt het verrassend goed uit en brengt het je dichter bij de ander. En zelfs als dat niet zo is, geeft het je een beter gevoel over jezelf en een diepere verbinding met jezelf — en dat is veel waard.
