Zachtjes word ik wakker gekust door het terugkerende Licht.
Ik ben er nog.
Ik heb alle tijd genomen om langzaam te ontwaken uit de winterslaap en voel nog steeds: er is geen haast, doe maar rustig aan, vertrouw.
Het is voor mij een intense tijd geweest. Het leven nam afgelopen zomer een onverwachte wending en het voelde alsof alle grond onder mijn voeten wegzakte. Ik viel in een diep donker gat met mijn hart wagenwijd open en huilde duizenden tranen van verdriet - of eigenlijk, zo weet ik nu: van pure Liefde.
Het was een heldere uitnodiging om diep naar binnen te keren en écht eerlijk te kijken naar mezelf. Want dát wat ons op onze knieën brengt heeft een diepere bedoeling - ook al is dat in het moment zelf vaak niet helder en op z’n zachtst gezegd ronduit ongemakkelijk.
Binnenstebuiten gekeerd kwamen er bepaalde delen van mij aan het licht die zich tot dan toe heel goed hadden verscholen of vermomd. Delen die onbewust mijn leven en relaties saboteerden. Een pijnlijke waarheid om onder ogen te zien.
Toch voelde het aankijken ervan voor mij als de enige keuze, want de momenten waarop onze pijn het grootst is, is een waardevolle kans tot groei. I can get the point now or I can get the point later… Beter nu.
Dus ik daalde dieper af in mijn innerlijke landschap en scheen het licht van mijn bewustzijn op die donkere, vergeten hoekjes, om te onderzoeken wat zo graag gezien, gehoord en gevoeld wilde worden.
Ik ontmoette daar bange, gewonde delen van mezelf die simpelweg thuis wilden komen bij de volwassen vrouw die ik nu ben.
Nu, na een intense periode van diep voelen, zelfreflectie en heel veel oefening in loslaten, zie ik dat ik ben gegroeid als mens, vrouw en gids. Dieper aanwezig, opener en zachter. Meer ruimte voor mezelf en de ander, om simpelweg te zijn met wat is.
Het leven daagt me nog steeds uit en zal dat wellicht altijd blijven doen, maar sterk verankerd in Liefde voel ik me krachtig en gedragen. En vanuit die diepere waarheid en afstemming, uitgenodigd door het terugkerende licht, mag ik nu weer in beweging komen.
2025 was voor velen een intens jaar. Het was niet voor niets het jaar van de slang, waarin het leven ons uitnodigt ons oude vel los te laten en los te breken van oude patronen. Dus wat er voor jou ook speelde of wellicht nog steeds speelt - weet dat je niet alleen bent.
Het voelt niet altijd zo, maar het leven is nooit tegen ons, altijd voor ons. Die realisatie brengt een verschuiving van “zorgen maken” naar “vertrouwen”, ongeacht de uitdaging.
Ik heb mogen ervaren dat wanneer ik bereid ben te luisteren, onvoorwaardelijk te voelen en verantwoordelijkheid te nemen voor mijn eigen ervaring, het leven ervoor zorgt dat exact de juiste support op het juiste moment op mijn pad verschijnt. Soms uit heel onverwachte hoek of in een verrassende vorm. Ik hoef er alleen maar om te vragen.
Als ik iets voor je kan betekenen in jouw proces, reik gerust naar me uit.
Ik voel me gedragen en dat wens ik jou ook.